menzil çiçeği

bu ceviz ağacını kökünden kim kesti

gölgesi bir yere gitmek nedir bilmiyor

kınalı parmaklarını uzatmış da kızlar bulutlara

çiğ tanesi çimdeki en güzel yeri bulmuş da

düşmüş düşmemiş şimşekleri soruyor

lâlezârı yıldırımdan ayıran o garip

şavkımayı, kavuşmayı…

sular diyorum,

şimdi o sular mıdır ki bir gölge durmadan

yağmur kokan mısrâları

çiğ kokan seherleri özlüyor…

bu ceviz ağacını kökünden kim kesti

gölgesi bir yere gitmek nedir bilmiyor

ah şu gurbet! yollarıma yollar ekledi de

menzilim yarıya indi…

ah şu insan dediğimiz menzil çiçeği!

gitmese de dönmese de çok severse menzili

dibinde bulur…

ey yüreğimin seher yıldızı!

ey yüreğimin menzil rüzgârı!